Een groen beestje en een zwarte vrijdag

Met mijn duurzame goede voornemens is niet zo veel mis, maar gedurig hebben die voornemens, waaronder het voornemen om te consuminderen, het aan de stok met een gluiperig, gifgroen beestje. Ik hoop van harte dat hij zich op jouw grondgebied nog niet heeft laten zien, maar uit onderzoeken blijkt helaas dat het beestje zich fiks verspreid heeft in de lage landen. Voor degenen die geen flauw benul hebben waar ik het over heb: het is een groen beestje dat zich op sommige dagen met zijn gifspuitende, groenige lijfje eigenaar maakt van mijn lichaam en mijn gezonde verstand overneemt. En nee, nu heb ik het dus even niet over de groen waar ik altijd zo lyrisch over ben. Dit is de groen die je vindt in de uitdrukking ‘groen zien van jaloezie’. En jaloezie lijdt in mijn geval vaak onoverkomelijk tot dat nare ‘hebben-hebben-hebben’ gevoel. 

Ik vind het niet zo grappig om dit zwart op wit toe te geven, vooral omdat ik weet dat er mensen om mij heen zijn die geen flauw idee hebben waar ik het hier over heb, maar ik weet ook zeker dat er lezers zijn die heel goed weten waar ik hier over praat, en juist voor die mensen (en voor de verwerking 🙂  leek het me toch goed dit eens aan het digitale papier toe te vertrouwen. Gedeelde smart is ten slotte halve smart. En de verlossing blijft even groot, omdat hij niet gedeeld hoeft te worden. Maar daarover later meer. 

Dit kleine beestje en ik kennen elkaar al een aardig tijdje. Het is in de loop van de tijd heel goede vrienden geworden met mijn perfectionisme, en heeft een haat-liefde verhouding met mijn duurzame idealen van de laatste tijd. Misschien iets meer over de gedragskenmerken van meneer: soms word ik op een ochtend wakker, kijk ik om me heen en is niets meer goed. Ik zie mijn kozijn, dat nodig opgeknapt en van dubbel glas voorzien moet worden, vind mijn duurzame dekbedovertrek ineens een totaal verkeerde keuze (en ik maak nogal eens verkeerde keuzes vind ik zelf), bedenk dat de inhoud van mijn kledingkast inspiratieloos is, mijn douche een lelijke blokkenglaswand heeft, we als gezin vandaag alleen kunnen kiezen uit vier kleuren kleding die met elkaar vloeken, mijn vierdehands kinderwagen aftands en afgekauwd is, en voel ik me ineens de zieligste persoon op de aardbol (ja, ik ben afgelopen jaar naar Malawi geweest) en ben ik jaloers op iedereen om mij heen die ook maar een van die dingen (dekbedovertrek, douche, kozijnen, kleding of kinderwagen) beter voor elkaar heeft, ongeacht wat diegene achter zijn dubbelglazige kozijnen allemaal aan problemen heeft liggen. 

Nadat ik Willem wanhopig gevraagd heb of er nog een keer een salarisverhoging aankomt, realiseer ik me dan ineens hoe afschuwelijk gifgroen ik op zo’n moment oplicht, en vraag ik me af hoe ik dit ooit kan verenigen met het feit dat ik mezelf christen noem en hoe ik met deze gedachten ooit een goede moeder kan zijn enzovoort enzovoort, en ergens knapt mijn humeur daar nog steeds niet van op. Dus probeer ik mezelf op te peppen met het zoeken van een niet vloekende jurk op United Wardrobe (oneindig scrollen en uiteindelijk niets kopen), struin ik Marktplaats of een hippe duurzame kledingwinkel af voor een nieuw setje voor Rachel en Fieke (waarop ik besluit dat dat in dit stukje maand misschien niet zo’n goed plannetje was), zoek ik naar verantwoorde zaken die ik eigenlijk altijd al nodig had (werfzeep, foodhuggers, ecotasjes)  of duik ik van ellende de voorraadkast in voor troostvoedsel. Ik heb ten slotte echt een maarnietheus rotleven, in een burgerlijk veilig land, met een koophuis, een mooie tuin, een man, twee kleine meisjes, eten, kleding, muziek, boeken, en ga zo nog maar even door. Maar op zo’n moment kan ik dan alleen nog maar bedenken wat mijn leven echt compleet zou maken, of mijn interieur een stuk zou opleuken. 

Ergens denk ik dat dat groene rotventje en Black Friday een bondje gesloten hebben. Want als ik me zo zielig voel, en ik zie die Kitchen Aid voor 50% staan, bedenk ik ineens dat dat inderdaad precies is wat mijn tweedehands keukentje een beetje zou kunnen compenseren, en wat ik toch eigenlijk ook al heel lang wilde? En als er dan ook nog maar ‘1 exemplaar beschikbaar’ is, begint er een knalrood lampje in mijn hoofd te branden, dat niet meer uitgaat voor ik betreffend exemplaar in huis heb. Kitchen Aid is tenslotte toch ook best een duurzaam merk? En mijn mixer komt nog uit Willems studententijd. Ik verdien toch iets beters? (Disclaimer: ik heb geen kitchen aid gekocht hoor, en ik weet ook niet of ie in de aanbieding is ;-)) 

Mijn hemelse Vader heeft over dit soort gifgroene buien en hachelijke hebzucht een heel duidelijke mening, en een heel mooi alternatief, maar voor de minder gelovigen onder jullie eerst iets anders: een tijdje geleden keek ik de TED-talk van Marieke Eyskoot, getiteld ‘How the pressure to look good, prevents us from doing good’. De schrijfster van Een goede gids, kaart in deze TED-talk aan dat bedrijven ons met slogans als ‘je bent het waard’ het gevoel kunnen geven dat hun product voor ons de manier is om een leuker persoon met een leuker leven te worden. Zo is consumeren een keiharde verslaving geworden.  We kopen de mooiste kleding, de beste schoonheidsproducten en de leukste interieurartikelen om in onze constante behoefte naar geluk te kunnen voorzien, maar als we dat product eenmaal binnen hebben, blijkt negen van de tien keer de waarheid van de uitdrukking die onze ouders allemaal kennen: ‘het hebben van de zaak, is het einde van het vermaak’. En dus gaan we op zoek naar nieuwe producten om onszelf en ons leven op te leuken. Ik kan letterlijk misselijk worden van dit viezige cirkeltje dat ons keihard bedriegt en ons laat hallucineren over consumptiegeluk, een slap aftreksel van het geluk dat we kunnen halen uit een zinvol leven, een mooi verhaal, een vriendelijk woord of een goed gesprek. En dan heb ik het dus nog niet eens over de tijd die consumeren afsnoept van de tijd waarin ik bezig kan zijn met mijn kinderen, mensen om mij heen die een extra knuffel kunnen gebruiken. 

Kortom: ik probeer Black Friday (en Green Friday erbij, want groen consumeren, blijft consumeren) dit jaar zoveel mogelijk te mijden* en een beetje af te kicken. Niet alleen om duurzame redenen (hoewel dat zeker meespeelt!), maar ook om dat groene monster eens flink op dieet te zetten.

PS Ik probeer mijn blogs enigszins neutraal te houden, omdat ik het jammer zou vinden als niet-christenen zich niet aangesproken zouden voelen, maar bij dit onderwerp kan ik het niet laten iets van mijn geloof te delen: de Bijbel belooft ons in 2 Petrus 1, dat juist als we bij onze hebzucht uit de weg blijven, we kunnen groeien in ons karakter. Als de Bijbel verder zegt dat mijn schat is waar mijn hart is, dan is mijn hart dus regelmatig op een verzamelplek van allerhande prullaria waarvan ik denk dat ze mij blij kunnen maken, maar dat als puntje bij paaltje komt, helemaal niet doen. God belooft ons daarvoor in de plek zoveel moois, vertelt ons dat deze aarde inclusief allerlei Kitchen Aids en hippe interieurartikelen maar tijdelijk is, en dat we in de hemel onze echte schat mogen ontmoeten. En als we het dan toch over vrijdagen hebben: dat allemaal dankzij Goede Vrijdag. Wat wil je nog meer?!  

PPS Greenpeace is een geniale actie begonnen waarbij je ‘NIKS’ kunt vragen/geven voor Kerst en Sinterklaas. Je kunt ‘NIKS’ krijgen voor elk willekeurig bedrag, dat dan gedoneerd wordt aan Greenpeace om de aarde te beschermen. Dat Nederlanders zoiets ook maar enigszins overwegen, geeft me weer moed om mijn groene grommer de mond te snoeren en ook mijn groenste beentje voor te zetten. 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s